Pause.

Tinamad, hindi ako pumasok. Umuulan kaninang umaga, at walang-wala akong gana. Nagpaalam sa nanay na hindi papasok, pero hindi alam ng ama. Nangkonsensya pa siya, need ko ang pagaaral, ganun. Pero na spend ko yung buong umaga kausap ang nanay ko. Sobrang baet at asteeg ng nanay ko, best talaga.

9 days palang ang lumilipas sa 280 days of education ko ay tinatamad na ko. Wala na kagad gana. May 271 days pa akong padadaanan tapos ngayon palang tinatamad na ko?! Hindi ako payag, hindi ko naman din pwedeng pilitin sarili ko, kasi wala ding mapapala. Meron, pero garbage-level yung result.

Nang dumating ang hapon, tawag kagad ako sa mga kaklase ko kung may assignment, meron. Meron din akong ilang hindi ko napasa na dapat ngayon. At sana tanggapin nila bukas, kung hindi, ay magmamakaawa ako or pipilit, either way dapat kunin nila ito.

Marami rin pala akong assignment. Nung last year gawain ay hindi sagutan at bukas nalang, or gawin sa gabi, kung saan late na late na naghahanap ka pa ng computer shop namapagpipritan ng assignment. Ngayon, nasa jeep palang, bukas na ang mga notebook at libro habang papunta sa pinto ng bahay.

Sa tingin ko, kaya ako nahilo ay dahil dito.

Late start.

Isang week na lumipas pagkatapos ng first day of school, pero parang ngayon lang, sa section namin, nagumpisa truly ang klase. Sakto, ngayon ko lang na complete yung mga libro ko.

Ordinary day lang, gumising, pumasok, umuwi. Pag-gising ko ay hilong-hilo ako, ewan ko ba, umiikot LAAAHAAT ng bagay sa paningin ko. Hindi siya instant, pumunta muna kong banyo para umuhi ay bigla nalang akong nahilo, ang hirap tuloy i-aim sa toilet!

So far yun lang, extremely boring na, at wala ng magawa kundi pilitin ang sarili na gumawa ng assignment.

Third and still counting.

Astig, umabot ako ng tatlong post, para na talaga akong BLOGGER. BLOGGER. BLOGGER.

So, one week nalang, pasukan na. Umpisa na ang pasukan ng mga public schools kahapon, ang mga sosyal na pero mga tanga namang private next week pa. Marami pa akong oras na pedeng sayangin bago magumpisa ulit ang impyerno ng buhay ko.

Kung interisado kayo kung anong nangyari nung Lunes, basahin niyo lang yung sobrang habang pader ng sulat sa baba, kung hindi naman, laktawan niyo nalang. Pasensya na kung may pagkamali-mali siguro, gabi ko nanaman ito sinulat at sabog ako paggabi.

Nakakapagod kahapon, isang araw kong suot-suot yung hindi ko pa nilalabang maong shorts. Nag umpisa ito nung kami at isa kong hindi mabangit-bangit dahil baka i-stalker niyo na kaibigang babae ay pumuntang SM San Lazaro, para bumili lang ng bag at mga school supply, kung co-consider niyong school supply ang ilang piraso ng papel at dalawang (bol)pen.

Natulog ng 1 ng umaga, gumising ng 6, dapat mga 9 or 8 ako gigising. Alam niyo bakit? Dahil sa isang gamot, napinapainom sakin. Nag-aayos daw ito ng tulog mo, meaning ay kahit anong oras ka matulog sa madaling araw, pipilitin kang gumising ng 6 ng umaga. Natulog ka ng 2? 6 gising. 3? 6 parin. Kahit natulog ka ng 5:59 ng umaga ay gigising kang ng 6:00. Ayaw pa nila itong tawaging sleeping pill, ganun naman din yun, gusto pa nila melatonin. Tumawag yung kaibigang babae ko 11 ng umaga na, yun dapat ay umalis na kami, pero hindi, kakagising niya lang daw, kaya naghintay pa ako ng ilang oras hanggang tumawag siya at sabihin na punta na ako doon sa pagkikitahan namin. Ehh, hilig ko siyang paghintayin doon, kaya in the mean time eh tinanong ko nanay ko kung may papabili, Vitamin C at battery daw, yung rechargable. Binigyan ako ng 800 pesos, ayos, mayaman nanaman ako sa daan. Talon kagad tayong SM San Lazaro, nung pag-pasok namin sa loob, ay kinamusta kami ng mga katipunero. Ano? Oo, mga katipunero. Kung nakikita niyo yung mga gwardiya sa Luneta, yung mga nakatanga lang buong maghapon tapos aalis pag pinagsabihan ng nung boss, ganun. Kaso etong mga nakatayo, halatang sapilitan, yung isa galit, yung isa malungkot na masaya na ewan. Akala ko nung una sila yung bagong security nung mall, hindi pala, display and amusement lang pala. Tumuloy na kami ng Department Store, kung nasaan yung mga bag na pang babae, hand bag. Nung una hindi makapili yung kasama ko, may mahal na gusto niya, may murang pangit naman. Suggest ko sa kanya ay bumili nalang ng plastic bag, pero hindi, gusto niya yung gawang tela o synthetic, na may drawing na hindi mo alam kung flower ba o kalabaw. Habang namimili kami, naririnig namin naguusap-usap yung mga sales clerk tungkol doon kay Hayden Kho, "Ui napanood mo na? Papasa naman sakin oh!" "OO YUNG KAY MARICAR MALINAW SHET" Medyo na dismaya, salamat nalang ay nakapili na siya ng bag na gusto niya, ako pa nga nag-suggest na black ang kunin niya. Naglibot-libot hanggang mapadpad na kami sa National Bookstore, na punung-puno ng tao. Actually, ako ang nagsuggest na monday kami umalis, para walang tao kasi unang araw ng pasukan, ng public. Pero mali pala ang hula ko, marami paring tao. Hindi ko alam kung naka-isa o dalawang oras kami doon, pero dahil sa kulang ko ng tulog, at pagsiksik at hindi sadyang pagramdam ng mga puwet ng mga ibang tao, ay akala ko namamatay na ko. Pero sa huli, nakalabas rin kami, siguro medyo na dumog kami ng utot ng ibang tao, pero okay lang, atleast nakalabas parin kami. Tumungo kami sa Greenwich at kumaen, tumungong phone booth at tinawagan ang isang kaibigan ko na pagtatambayan ko pero walang sumasagot kaya pumunta parin kami doon. Kamalas-malas ay nawalan ako ng barya, walang-wala, isang buong 800 pesos nalang ang dala ko(Oo, buong 800 peso bill) Kaya limang beses akong nilimbre pina-utang ng kasama ko sa jeep, 35 pesos ang halaga lahat-lahat.

Pagkalipas ng ilang oras, sa paghahanap ng Jackass videos sa Youtube at pakikipagusap sa mga kasama sa bahay nung isa ko pang kaibigan, nag-text nanay ko, umuwi na raw ako, dahil Anniversary ng Lolo't Lola ko. Muntik ko ng masigaw yung "F" word sa loob nung bahay, nakalimutan kong Anniversary nga pala ng grandparents ko, kaya naman ako nag-aalala dahil ako lang ang iisang lalaki sa buong pamilya, ako ang taga dala ng pangalan, ng dugo at ng lahi. Oi walang magququote niyan, original na sakin yan.

Hindi pa nabibili ang ang gamot at battery, tumungo ako sa Mercury Drug, kung saan naghintay ako ng ilang minuto para lang bumili ng gamot. Yung katabi kong matabang-mataba sa harap ng pila ay napansin ko lang, naghihinalang baka bakla ata ako, ewan ko bakit, pero yun ang nararamdaman ko, sa tingin niya bakla ako. Langya. Nang hindi na alam kung anong battery bibilhin, binigay ko na sa babaeng kaibigan ko ang utang ko, hindi bumili ng battery at umuwi nalang. Naghihintay ang mga magulang ko sa harap ng pinto. Ang greet sakin? "Magbihis ka na dali." Wala naman akong problema doon. Naligo ulit sandali at nagpalit lang ng t-shirt at nagsuot ng sweater, tumungo na kami sa Manila Bay, sa isang lugar doon na puro sea food restuarant ang meron, at mga pirated DVD ang tinda. Sa totoo lang hindi masarap yung handa, yung isang plato lang ng kalamares at dangkal ng kanin ang kinain ko, nasayahan na ko. Nandoon yung buong akan ng pamilya ko, parang Godfather reunion, na may halong kalokohan. Dahil birthday na rin halos ng ate ko, nilibre niya kami ng Starbucks, first time ko doon? Oo, kaya medyo hiya-hiya ako doon. Sa tingin ko nga nilalason kami nung naghanda, sobrang tamis! Parang isang malaking baso ng chocolate instant diabetes. Pero nakadalawa akong baso, galing noh? Sa buong pangyayari ito dalawa lang yung mga nakalimutan ko, yung battery kasi sadya, at yung mga librong hineram sakin nung kaibigan kong babae.

So, nakakuha nanaman ng laro, Necrovision [wiki], at amin kong mataas yung expectations ko, pero hindi, nagkamali nanaman ako. Magandang-maganda yung concepto, mali lang kung pano siya ginawa. Base siya sa World War One kung saan may nagsilabasang mga halimaw nalang bigla. Hindi ko maalala kung anong salita ibibigay, or kung susulat ng maliit na review, pero para maikli nalang yung usapan, ang panget niya. Katulad din siya nung isang laro na laro ko rin na ganitong ganito, iba lang yung timeline at medyo binago yung kwento.

At sa mga interesado, trailer ng New Moon, at ng Left 4 dead 2!

At at, binalik ko sa dating layout, kasi pangit at hindi maayos yung nilagay kong bago.